عشق

 

   هر انسانی با تشرف به آیین عشق به این سیاره پا می نهد .

"به شما حکمی تازه می دهم  که به یکدیگر محبت کنید" . آوس پنسکی در کتاب ترتیوم ارگانوم می گوید : «عشق پدیداری است کیهانی گه عالم چهار بعدی یا دنیای شگفتی ها را بر آدمی می گشاید ».

 عشق راستین از خویشتن فارغ است و از هرچه ترس، رها . بدون هیچ چشمداشت یا اندکی توقع، خود را بر محبوب فرو می باراند . شادمانیش در بخشیدن است ، نه ستاندن . عشق یعنی ظهور خدا . و نیرومندترین قدرت مغناطیسی موجود در عالم . عشق پاک فارغ از خویشتن – بی نیاز از هرگونه طلب یا انتظار – به ناچار همجنس یا همسنگ خود را به سوی خود می کشاند . هرچند کمتر کسی از عشق حقیقی بویی برده است . آدمی که در مهر و محبت خود ، غاصب و یا ترسو است ، قهرا ً آنچه را که دوست می دارد از دست می دهد . حسد بزرگترین دشمن عشق است . چون تخیل از دیدن کشش محبوب به سوی دیگری سر به شورش بر می دارد . و اگر این ترسها خنثی نشوند بی تردید به عینیت در می آیند .

 

 

یار من

یار مرا می نهلد تا که بخارم سر خود                               

هیکل یارم که مرا می فشرد در بَرِ خود

گاه چو قطّار شتر می کشدم از پی خود                           

گاه مرا پیش کند ، شاه چو سرلشکر خود

گاه براند به نَیَم همچو کبوتر ز وطن                             

گاه به صد لابه مرا ، خواند تا محضر خود

گاه چو کشتی بَرَدم بر سر دریا به سفر                          

گاه مرا لنگ کند ، بندد بر لنگر خود

گاه مرا آب کند از پی پاکی طلبان                    

گاه مرا خار کند در ره بد اختر خود

هشت بهشت ابدی منظر آن شاه نشد                  

تا چه خوشست این دل من کو کُندش منظر خود

من به شهادت نشدم مؤمن آن شاهد جان                             

مؤمنش آنگاه شدم ، که بشدم کافر خود

همپر جبریل بدم ، ششصد پر بود مرا                              

چون که رسیدم بَرِ او تا چکنم من پر خود؟

چند صفت می ، کُنیش ؟ چونکه نگُنجد به صفت               

بس کن تا من بروم بر سر شور و شر خود

لحظه ای با مولانا

يار مرا ، غار مرا ، عشق جگر خوار مرا

                                      يار تويي ، غار تويي ، خواجه ! نگهدار مرا

 

نوح تويي ، روح تويي ، فاتح و مفتوح تويي

                                      سينه ی مشروح تويي ، بر در اسرار مرا

 

نور تويي ، سور تويي ، دولت منصور تويي

                                      مرغ کُه تور تويي ، خسته به منقار مرا

 

قطره تويي ، بحر تويي ، لطف تويي ، قهر تويي

                                      قند تويي ، زهر تويي ، بيش ميازار مرا

 

حجره ی خورشيد تويي ، خانه ی ناهيد تويي

                                      روضه ی امّيد تويي ، راه ده ای يار مرا

 

روز تويي ، روزه تويي ، حاصل دريوزه تويی

                                                آب تويی ، کوزه تويی ، آب ده اين بار مرا

 

دانه تويی ، دام تويی ، باده تويی ، جام تويی

                                      پخته تويی ، خام تويی ، خام بمگذار مرا

 

اين تن اگر کم تندی ، راه دلم کم زندی 

                                      راه شد تا نبدی ، اين همه گفتار مرا

 

 

قانون جاذبه

از قدیم گفته اند از هر چه بدت بیاید سرت می آید . دلیل علمی آن این است که وقتی انسان نفرت می ورزد ، تصویری روشن در ذهن نیمه هشیار خود پدید می آورد که در عرصه ی عینی نیز متبلور و عیان می شود .

تنها راه زدودن این تصاویر عدم مقاومت است .

آدمی همواره در برون همان را درو می کند که در عالم اندیشه خود کاشته است .

 

خیال

بذارخيال کنم هنوز ترانه هامو مي شنوي

هنوز هوامو داري و هنوز صدامو مي شنوي

بذار خيال کم هنوز يه لحظه از نيازتم

اگه تمومه قصه مون هنوز ترانه سازتم

بذارخيال کنم هنوز پر از تب و تاب مني

روزها به فکر ديدنم شب ها پر از خواب مني

بذارخيال کنم تو دلتنگي هات غروب که ميشه ياد من مي افتي

تويي که قصه ي طلوع عشقو گفتي و دوست دارم و نگفتي

بذارخيال کنم منم اون که دلت تنگه براش

اوني که وقتي تنهايي پر ميشي از خاطره هاش

اون هنوز دوسش داري اون که هنوز هم نفسه

بذارخيال کنم منم اوني که بودنش بسه

دوباره فال حافظ و دوباره توي فالمي

بذار خيال کنم بذار اگر چه بي خيالمي

بذارخيال کنم تو دلتنگي هات غروب که ميشه ياد من مي افتي

تويي که قصه ي طلوع عشقو گفتي و دوست دارم و نگفتي